De ont-moeting met Marfila.

Janneke is buiten aan het spelen. Helemaal alleen. Plotseling komt Pluis aanrennen. “Kom mee, kom mee”, schreeuwt Pluis enthousiast.Janneke twijfelt even en rent dan eerst aarzelend met Pluis mee. Hoe verder ze komen hoe enthousiaster ze wordt. Pluis verteld en verteld. Ondertussen rennen ze door een weiland, door een modderige beek en tenslotte het bos in. Het ondoordringbare magische bos. Janneke is nog nooit in dit bos geweest. Het schijnt magisch en geheimzinnig te zijn. Ze hoort er de vreemdste dingen over. Dingen die je niet kunt bedenken, zo vreemd. En toch voelt ze zich aangetrokken door dit bos. Alleen echt het bos in gaan durfde ze nooit. Ze heeft vaak aan de rand van het bos gezeten, dan hoorde ze de vreemdste dingen. En nu, nu rent ze zomaar in dit magische, bijzondere bos. Ze rennen onder een rij bomen door. Het lijkt wel of ze een soort boog maken. Of ze door een tunnel of poort gaan. Het wordt steeds donkerder en donkerder. Janneke voelt kriebels in haar buik. Toch wel spannend hoor. Dan ziet ze plotseling allemaal “sterretjes” fonkelen. Heel snel, heen en weer en aan en uit. Vreemd wat zou dat toch zijn? Ze gaat nu langzamer lopen, zodat ze alles goed kan zien. Ze kijkt rustig om haar heen. Ze voelt zich helemaal veilig en fijn. Waar is Pluis nu gebleven? Ach dat is ook niet belangrijk. Ze is waar ze moet zijn. Midden in het bos. In haar hart. In haar wereld, waar ze mag zijn. Langzaam worden de sterretjes groter en krijgen ze vorm. Nu ziet ze ienie mienie wezentjes met vleugeltjes zo fijn. Ze stralen licht uit en verzamelen zich bij één boom. Een magische boom. Groot met een stevige bast. Groen behaard met eeuwen oud mos. Janneke wordt er naartoe getrokken en tegen de boom zitten. Ze voelt zich helemaal loom en zwaar worden, rustig en tevreden. Als vanzelf vallen haar ogen dicht. In haar ooghoek ziet ze een goud gele draak voorbij flitsen. Als ze de andere kant op kijkt ziet ze nog meer draken en elfjes. Dan zit er een klein, lief groen draakje voor haar. Het draakje voelt heel vredig aan. Janneke raakt de stevige schubben van de draak aan. Ze voelen heel zacht en fluweelachtig. Heel zacht en ook krachtig en sterk. Janneke klimpt op dit draakje. Hij slaat zijn sterke vleugels uit en samen vliegen ze omhoog. Omhoog de wolken in. Als Janneke naar onder kijkt, lijkt het net alsof ze naar een sprookje kijkt. Alles twinkeld, alsof er een magische laag overheen ligt. “Je kikt nu naar het land van Fairlinne, waar alles mogelijk is”, zegt Marfila de draak. Jij bent hier, omdat ook jij magische dingen kunt bereiken. Alleen dat ben je vergeten. Nu is het tijd om je dit weer te herinneren. Planten en dieren hebben hun eigen wijsheid. Ze bestaan al eeuwen en eeuwen. In die eeuwen hebben ze heel veel beleefd en veel opgeslagen. Deze wijsheid was altijd beschikbaar voor de mensheid. Alleen de mensheid is vergeten hoe ze hiermee kunnen communiceren en van deze wijsheid gebruik kunnen maken. Jij kunt met deze planten en dieren communiceren. Als ook met de mineralen en edelstenen. De elfjes, draken, kabouters en nog heel veel meer. Dit is iets wat jij altijd al gekund hebt, ook in andere levens. Je hebt daar zoveel ervaring in. En nu is het tijd dat je dit weer gaat her-inneren. Dat je één wordt met deze magische en wonderlijke wereld waarin alles mogelijk is. Janneke is er helemaal stil van. Wat is dit toch mooi en bijzonder. Het voelt heel vredig, alsof ze in een wereld thuis komt waar ze thuis hoort. Ook wel een beetje vreemd. Heel anders dan de harde wereld die ze kent. Waar mensen zich haasten, de ander niet zien en in angst leven. Hier voelt ze liefde. Ja, ze voelt liefde voor alles wat er is. Dit heeft ze altijd al voor ogen gehad, een wereld vol liefde en vrede. Waarin iedereen zichzelf mag zijn. Zichzelf mag ontdekken. Waar vrede is. Waar men elkaar ziet en waar men samen leeft met de natuur. Ze wist wel dat dit mogelijk was en dat zij hier iets aan bij mocht dragen, ook al verklaarde iedereen haar voor gek. Ze wist het wel.Marfila haalt haar uit haar dagdroom. Langzaam dalen ze bij een groene bijzondere heuvel. Daar staat Confusa een bijzondere wijze oude man. Een tovenaar zou je wel kunnen zeggen. “Welkom”zegt Confusa tegen Janneke. Wij hebben hier al lang naar uitgekeken en gewacht totdat de tijd rijp was dat je de weg naar je hart terug af kon leggen. Vandaag is een mooi en bijzonder begin gemaakt. Jij gaat in de toekomst andere helpen om ook dit inwijdingspad naar hun hart te lopen. Niet door ze te zeggen wat ze moeten doen. Nee, dat kan niet. Ieder heeft een eigen pad naar zijn hart. Je kunt alleen meelopen, vragen stellen en helpen hun, hun eigen pad te vinden en te bewandelen. Ieder hun eigen levenskracht en levensweg terug te laten vinden. Naar wat ze werkelijk hier komen doen. Weer laten ontwaken in de wereld vol wijsheid en schoonheid die er om hun heen is. Alleen die ze nu nog niet kunnen zien. Je hoeft alleen je hart te volgen. Confusa raakt zachtjes haar hart aan en deze begint helemaal te gloeien en te stralen. Dit is een wonderlijk gevoel. Dit is jouw kompas en routekaart en wijst jou de weg. Lieve Janneke, volg je weg. Laat anderen zien dat ze ook hun weg kunnen volgen. Hun weg naar een wereld vol liefde en vrede. Naar een wereld in éénheid, waar een ieder mag zijn wie hij is, mens plant en dier. Janneke is helemaal ontroert. Langzaam begint alles te vervagen. Het gloeiende en stralende gevoel in haar hart blijft bestaan. Ze voelt de bast en het mos van de oude eik tegen haar rug. Langzaam maakt ze haar stralende ogen open. Ze kijkt uit op de beek en het bos aan de rand van het weiland. Boven haar sprong een eekhoorn via een tak weg, ze kon hem nog net zien. Wat was dit toch wonderlijk….Haar hart gloeit nog helemaal na. Ze legt haar hand liefdevol tegen de eik aan.Dan hoort ze een stemmetje: “Jij bent krachtiger dan dat je denkt. Ga staan voor wie jij bent met al je kracht en wijsheid, Marfila”. Ze laat dit nog tot haar doordringen. Ze besluit vaker contact te maken met alle kruiden en bloemen om zich heen. Zo blijft Janneke tegen de oude wijze eik zitten. Genietend van de ondergaande zon.

Geschreven door: Nicole Geertjens