De tekening van Jurre.

Jurre is onrustig. Hij springt op en neer. Op en neer. Heen en weer. Op en neer. Mama wordt er gek van. Blijf toch stil zitten. Doe eens rustig. Jurre kan dat niet. Het lijkt alsof het van binnen stormt. Alles door hem heen gaat. Onrust, emoties, gedachtes en nog veel meer. Jurre weet niet wat hij er mee moet. Net als buiten stormt het binnen in hem, en wel heel hard! Gek wordt hij ervan. Het liefst wil hij gooien, rennen, springen, trappen, schreeuwen als hij dit maar niet hoeft te voelen…..  Dan roept mama hem op de bank. Jurre kijkt een beetje ongelukkig. Wat heeft hij nu weer verkeerd gedaan. Langzaam loopt hij wat beteuterd kijkend naar de bank. Mama kijkt hem even aan. “Kom maar hier zitten, lieverd.”En hij gaat op de bank zitten.”Ik begrijp het wel,”zegt mama. Er gebeurd zoveel. Er wordt zoveel aangeraakt. Opa die overleden is. Mensen die verdrietig zijn. Mensen die alles moeten regelen. Mensen die jou negeren.En dan ook nog dit weer. Dit weer dat je onbewust uitnodigd om dingen los te laten. Net zoals de wind de bomen uitnodigd om alle oude en losse takken en bladeren los te laten. En de regen die al het oude vuil, oude gedachtes, oude patronen schoon spoelt. Om zo weer fris en dicht bij jezelf te zijn. Zo is er ook een storm in jou gaande. Een grote storm, waar je het liefst voor wegrent. Alleen dan kan de storm niet minder worden. Dan kan hij niet zijn werk doen. Weer rust creëren. Dicht bij jezelf. Ik weet dat het lastig is. Ik weet dat je dit nu niet wilt voelen. Ik begrijp het helemaal. Mama pakt hem nu liefdevol in haar armen. Stevig tegen haar aan. Het liefst wil Jurre haar van hem afduwen. Schreeuwen, “laat mij gaan!” De storm in hem wordt groter en groter. Hij kan dat niet aan. Langzaam begint mama zijn lievelingsliedje te zingen. De tranen stromen over zijn wangen. Hoe mooi is dit. Langzaam lijkt de zon te schijnen. Door te komen. Door alle wolken en de regen heen. Langzaam komt er weer wat rust. Jurre kijkt mama glimlachend aan. Hij staat op en gaat aan zijn tafeltje zitten. Hij gaat tekenen en tekenen. Hij tekent een boom en de picknick met opa in het park. Wat hadden ze toen gelachen. En de eenden die al het brood opaten. Ja, dat was mooi. Wat was het fijn met opa. Hij gaat hem zeker missen, ook al is hij altijd in zijn hart. Mama komt weer naast Jurre zitten. Wat heb je dat mooi gemaakt. Ja, dat was een mooie dag in het park. Ze kijkt in stilte voor zich uit. Jurre voelt tranen opkomen. Tranen van verdriet. Zachtjes pakt hij de hand van mama. Zo zitten ze samen. Samen naar buiten te kijken. Opeens gaat de bel. Papa is er. Heerlijk, ze gaan een ijsje eten en samen naar de speeltuin. Klimmen, rennen, spelen, heerlijk! Ook voelt hij het verdriet van mama. Helemaal alleen. Zonder opa om haar heen. Jurre geeft mama een dikke knuffel. Hij kijkt van mama naar zijn tekening. Ja, dat gaat hij doen. Voor jou, dan kun jij altijd aan opa denken. Aan opa en deze mooie dag in het park. Mama geeft Jurre een dikke knuffel. Wat lief van jou!Papa wacht op jou, ga nu maar gauw. Met een dikke kus en knuffel neemt Jurre afscheid. Mama kijkt voor het raam. Heerlijk om hem zo te zien genieten. Een dag met een lach en een traan.

Geschreven door: Nicole Geertjens