De stralende plek van Hidha.

Hidha de slang kroop door het bos. Ze kroop steeds verder en verder het bos in. Ze trok zich langzaam terug. Ze had er genoeg van. Ze kon niet meer. Midden in het bos lag ze. Ze overdacht dingen. Ze braakte dingen uit. Dingen die ze onderweg tegengekomen was en opgegeten had. Ze had dit niet opgegeten, omdat ze honger had of dat het goed voor haar was. Nee, ze deed dit omdat anderen dit voor haar neergelegd hadden. Omdat anderen dit wilde. Omdat anderen vonden dat dit goed voor haar was. Hidha kon niet meer en huilde en huilde. Af en toe moest ze “boeren” en kon ze weer een klein stukje loslaten wat niet bij haar hoorde. Zo bleef ze een tijdje liggen. Liggen om kracht te verzamelen. Kracht om verder te gaan. Want, tja alleen in dit donkere bos blijven liggen, was het ook niet. Ze wist dat er verderop een mooie open stralende plek was. Waar ze zich thuis voelde. Waar ze zich op kon laden. Waar ze heerlijk aan het water kon liggen. Helemaal bij zichzelf zijn. Ze wist dat deze plek er was. Ze was hier al vaker geweest. Dan voelde ze zich goed. Dan voelde ze zich vrij. Dan kon ze zichzelf zijn. Helemaal in haar hart. Ja, naar deze plek verlangde ze innig. Weer tot rust te komen. Vrolijk, liefdevol, creatief, stralend, levenslustig. Ja, dat was ze. Ook al voelde Hidha zich even niet zo. Na een tijdje stak ze haar hoofd omhoog en kroop ze verder. Verder naar de plek in haar hart. Waar ze vrij kon zijn. Langzaam begon ze zich lichter te voelen en sterker. Haar hart begon te stralen, ook haar ogen straalde weer. Heerlijk is dit. Opgelucht haalt ze adem. Kon ze hier maar voor eeuwig zijn, zucht ze. Daar kwam Khala de koekoek aangevlogen. Wat was ze mooi. Hidha had heel veel bewondering voor Khala. Kon ze maar wat meer zijn als Khala en er komt een droevige waas over haar ogen.”Hallo Hidha”, zegt Khala, wat leuk om jou weer hier te zien. Ik ben altijd blij als jij hier bent. Je bent zo een mooi wezen. Liefdevol, bijzonder, mooi, gevoelig. Ja, het doet mij altijd goed om jou te mogen ontmoeten.Hidha begint te huilen. Wat wordt ze toch geraakt door de woorden van Khala. Khala slaat haar vleugels om Hidha heen. En langzaam komt Hidha weer tot rust. Voorzichtig kijkt ze Khala aan. Wat doet het mij toch goed om deze woorden van jou te horen. Tegelijk zijn ze enorm pijnlijk. Pijnlijk omdat ik ze zelf zo niet ervaar. Ik alleen maar te horen krijg, dat ik maar meer moet eten. Dat ik maar meer moet doen zoals het hoort. En ik kan niet meer. Ik hoor daar niet thuis. Nou ja, ik weet ook wel dat ik daar juist wel thuis hoor. Dat ik mag helpen om de wereld te veranderen. Alleen die taak is zwaar. Heel zwaar en eenzaam ook. Ik weet, ik hoef het niet alleen te doen. Er zijn engelen, elfjes en nog veel meer die mij steunen. Alleen ik zie ze niet. En op momenten dat het allemaal te veel is. Ik het niet meer kan. Tja, dan stap ik ook uit het vertrouwen en contact met hun. En ja dan voel ik mij nog ellendiger. Ja, ik weet het. Ik kan het aan. Ik kan altijd contact maken met deze plek. Weer opladen. Weer mijzelf zijn. Het was alleen zo fijn als de “buitenwereld” mij ook begreep. Dat ik daar mijzelf mag zijn. Dat ze niet verwachten dat ik telkens dingen “eet” die niet goed voor mij zijn. Ik weet het. Ze kunnen mij niet begrijpen. Ik zelf begrijp het soms al niet. En ik ken deze plek. Ik weet hoe het kan voelen als je jezelf mag zijn. Je hart mag volgen. Dat mag doen wat goed voor je is. De vrijheid mag ervaren. Ja, mag leven. Wat heerlijk zou dat zijn als ik dit ook in de buitenwereld mocht ervaren. En als iedereen dit mocht ervaren.Khala kijkt Hidha vol medeleven aan. Ja, ik begrijp dat het soms zwaar is. Je doet heel mooi en bijzonder werk, ook al zie je het niet. Ook al lijkt het alsof je alleen maar worsteld en niet vooruit komt. Het is niet zo. Iedere keer dat het je teveel wordt en je naar deze plek komt en je verbindt met deze plek, wordt deze groter. Wordt deze plek in jou steeds groter en steviger. Kun je deze plek steeds meer meenemen naar de buitenwereld. Kun je de buitenwereld steeds meer meenemen in deze mooie plek.Zo groeien jullie samen. Als jij in een keer in deze plek zou kunnen blijven, dan verandert er te veel. Kan de buitenwereld je niet volgen en kunnen ze niet meegroeien. Want dat is wat jij wilt. Dat ze mee kunnen groeien. Dat deze plek ook voor hun bereikbaar wordt. Dat zij ook dit mooie en bijzondere gevoel kunnen ervaren. Want jij doet het niet voor jou alleen. Dan zou alles veel makkelijker zijn geweest. Nee, jij bent edelmoedig en doet het voor iedereen. Net als al die andere mooie en bijzondere zielen die regelmatig hier komen. Hier komen om weer op te laden. Op te laden en weer een groter stukje van zichzelf mee te nemen in de buitenwereld. Dat is zo mooi en bijzonder om te zien, zegt Khala stralend.Ja, dit alles doet Hidha goed om te horen. Dat ze dit ergens voor doet. Dat het niet voor niets is. Dat er wat verandert. Dat ze steeds meer zichzelf kan en mag zijn. Moe sluit ze haar ogen. Het is toch wel hard werken hoor. Als ook dankbaar. Dankbaar dat ze deze plek kent en steeds meer mensen met deze plek mag laten kennis maken. Voor nu rusten, niets en weer helemaal opladen. Om te zijn wie ze is. De mooie, liefdevolle, creatieve en bijzondere Hidha. 
Geschreven door: Nicole Geertjens