Varkentje vindt eten.

Varkentje had honger. Hij keek om zich heen. Overal zag hij groen. Heuvels, bloemen, struiken. Alleen eten dat zag hij niet. Hij wilde toch eten. Hij voelde zijn spieren “verkrampen”van de frustratie dat hij geen eten kon vinden. Hij keek steeds ongeruster om zich heen. Zich steeds drukker en drukker makend. Hoe moest hij toch aan eten komen?
Verderop vloog vlinder. Rustig om zich heen, volledig ontspannen. Genietend van de zonnestralen om zich heen. Zich helemaal verwarmend. Rustig vliegend van bloem naar bloem. Helemaal bij zichzelf. Alles is goed. Vol vertrouwen wie hij is. Al fladderend ziet hij eekhoorn. Eekhoorn zit midden in het gras. Wie zit daar nog meer? Het ziet er wel gezellig uit en vlinder fladdert er rustig heen. Onderweg genietend van alles en iedereen die hij tegen komt.
“Hallo eekhoorn”, zegt vlinder, wat ben je aan het doen?
“Hallo vlinder”, zegt eekhoorn. Ik zit hier heerlijk met vrienden te genieten van alles om ons heen. De zon die op ons schijnt en al het lekkers wat de natuur ons biedt.
Het heldere verfrissende water van de beek hier verderop.
De lekkere bessen van de struiken hier om de hoek.
De heerlijke honing van de bijen, hier boven in de boom.
De sappige vruchten die al rijp zijn en de vogels voor ons “plukken”.
En nog veel meer.
In de verte is varken nog steeds op zoek naar eten.
Naarstig graaft hij een kuil. Waar kan toch eten zijn? Hij snapt er niets van. Er moet toch eten zijn. En nu begint hij ook nog dorst te krijgen…. Erger dan dit kan toch niet?
Vlinder ziet al dat lekkers. Wat is de natuur toch goed en gul. Wat zorgt de natuur toch goed voor ons. Vlinder is helemaal blij. Dit is toch heerlijk. Wat fijn dat eekhoorn dit met anderen wil delen. “Wil jij er ook bij komen zitten?” vraagt eekhoorn. Ja graag, en vlinder komt er gezellig bij zitten. Zo genieten ze samen van alles om zich heen. Het lekkere eten, samen tikkertje spelen, liggen in het gras en gewoon zichzelf zijn. Na een tijdje ziet vlinder varken. Hmmm die ziet er niet zo vrolijk uit. Wat zal er toch zijn? En vlinder vliegt naar varken.
Varken zoekt en zoekt en raakt steeds meer gefrustreerd. Uiteindelijk laat hij zich in een kuil vallen en begint te huilen. Er is toch geen eten te vinden….. Waarom is er nu toch niemand die hem kan helpen?
Dan komt vlinder aangefladdert en legt troostend een vleugel om varken heen. Varken kijkt langzaam op. Waar komt vlinder toch vandaan? Langzaam beginnen zijn ogen te stralen. Hij is toch niet alleen.
“Hallo vlinder”, zegt varken. Wat fijn om jou te zien. Ik was net eten aan het zoeken, maar kon niets vinden. Ik begon mij heel verdrietig te voelen en snikt een traan weg.
Nou dat is dan ook toevallig! Ik zit hier verderop met eekhoorn en nog andere vrienden. Wij zijn lekker aan het spelen en aan het genieten. Genietend van al het lekkers van moeder natuur. Ga je mee? Dan gaan we verder smullen van al het lekkers.
Wat is varken nu blij! Hij huppelt achter vlinder aan. He kijk daar ligt een sappige appel en daar een peer. Hij raapt deze op. En daar een struik met heerlijke rode bessen. Dat hij die net niet gezien heeft. Samen met vlinder plukt hij de bessen. Bessen om te delen met al zijn vrienden. Wat is het toch heerlijk vandaag. Zo genieten ze samen van elkaar.
Bij eekhoorn aangekomen, wordt varken hartelijk ontvangen. Hij legt de bessen, appel en peer bij de rest van het eten. Wat is het toch een feest. Varken mag van al het lekkers eten. Na een tijdje zit hij met een volle buik in de zon. Hoe kan het toch dat hij dit alles daar straks niet gezien heeft? “Daar kan ik wel antwoord op geven”, zegt uil.
Hoe voelde je jezelf daarstraks?
“Ellendig en hopeloos”, zegt varken.
“En wat dacht je”, vraagt uil?
Dat er niemand is en dat er nergens te eten was en ik raakte langzaam in paniek, omdat ik echt wel honger en dorst had.
“Juist ja”, zegt uil.
En hoe voel je jezelf nu?
Ontspannen, rustig, tevreden. Rustig om mij heen kijkend, genietend van al wat er is.
“Wat zou het verschil zijn”, vraagt uil?
Hmmm, varken denkt na. Nu ben ik bij mijzelf. Kan ik echt zien wat er is. Dus kan ook werkelijk al het moois zien wat er is. Toen straks was ik in paniek, stond ik nergens voor open. Was ik zo gefocust op dat geen wat ik dacht dat er niet was. Dus kon het er ook niet zijn, zegt varken.
“Juist ja”, zegt uil. Wat zou je de volgende keer dan kunnen doen?
Hmmm, even rustig nadenkend….
Hmmm, rustig ademhalen. Weer echt bij mijzelf komen. Rustig om mij heen kijken naar al wat is. Langzaam mijzelf verbinden met mijzelf en de omgeving. Even rustig zitten en dan aan mijzelf vragen hoe ik mijzelf kan helpen. Wat ik nodig heb. Ja, dat is wat ik kan doen.
Varken sluit rustig zijn ogen en laat het antwoord bezinken. Uil fladdert tevreden weg. Zo mooi als iemand zijn eigen antwoord kan vinden. Tevreden sluit ook uil zijn ogen, genietend van al wat is.
Geschreven door: Nicole Geertens